Het verhaal van Ina uit Banda Aceh

zaterdag, 10 december 2005 00:22 Geschreven door Valérie Denis

Ina is een meisje van vijf jaar, en woont in de regio rond Banda Aceh, in Indonesië. Op 26 december 2004 werd zij meegesleurd door de golf die de noordkust van Sumatra trof. Haar moeder is dood, verdronken voor haar ogen. Tien dagen lang bleef zij in leven, zich vastgrijpend aan een boom. Natuurlijk was zij zwaar getraumatiseerd door deze tragische gebeurtenissen, en fysiek erg zwak. Haar vader slaagde erin haar terug te vinden, na een lange zoektocht. Sindsdien hebben ze een onafscheidelijke relatie ontwikkeld. Het kind verdroeg het niet om gescheiden te worden van haar vader. Ze waren allebei ondersteboven van de situatie.

Zoals vele andere slachtoffers van de tsunami heeft het meisje water en afval ingeslikt tijdens de ramp, waardoor ze een ernstige longontsteking kreeg. Sindsdien lag ze de hele dag lang stil. Pas eind januari werd ze opgenomen in de pediatrische afdeling van het Algemeen Ziekenhuis van Banda Aceh, waar ze enkele weken verbleef. De infectie werd behandeld, maar Ina bleef neerslachtig en zwijgzaam, in shock. Liggend in haar bed, ogen gesloten, altijd triest. Ze verdroeg slechts één aanwezige: haar vader. Hij bleef dag en nacht bij haar. Ze begon te schreeuwen als iemand dichterbij kwam, of tegen haar praatte.

Opdat Ina opnieuw een zo normaal mogelijk bestaan kan herbeginnen, moest ze uit die moedeloze situatie gehaald worden. Kinesitherapeuten van Handicap International werkten in het Ziekenhuis van Banda Aceh, in steun aan hun Indonesische collega’s. Eén van hen, Camille, heeft Ina opgevangen. Camille is een specialiste op het vlak van neurologische aandoeningen en psychomotoriek. Een lichamelijke benadering was moeilijk. Het meisje begon te schreeuwen en te panikeren, en ze kalmeerde niet totdat Camille deed alsof ze haar negeerde.

De kinesitherapeute vroeg aan de vader om Ina in zijn armen te nemen, haar uit haar bed te nemen, en haar op een mat op de grond te leggen. Camille heeft vervolgens Ina op haar kant gelegd, in foetus-houding, en heeft haar in een voortdurende en omhullende beweging opnieuw rechtop gezet. Daarvoor gebruikte Camille haar eigen lichaam om de bewegingen van het meisje te begeleiden en haar te beschermen. Om in haar mobiliteit terug te geven, liet Camille haar alle etappes die de heel kleine kinderen moeten doorlopen, overdoen. Van foetus-houding tot rechtop staan. Ina huilde altijd tijdens deze oefening, maar ze was vooral heel verrast dat ze rechtop stond, recht tegenover haar vader, die in kleermakerszit vóór haar zat. Ina strekte haar armen en maakte enkele stappen in zijn richting. Camille moedigde de papa aan om haar armen te nemen, en verder te stappen. Beetje bij beetje liet Camille het kind los. Het werd voortaan ondersteund door haar vader. Vader en dochter stapten vervolgens samen verder, hand in hand. Grote emotie overmeesterde iedereen die in de zaal aanwezig was. Dat zo’n vooruitgang zo snel mogelijk was…

Diezelfde namiddag nog wandelden Ina en haar vader door de gangen van het ziekenhuis, glimlachend naar de ploeg kinesitherapeuten van Handicap International. Ze verliet de pediatrische dienst enkele dagen later…

Naar het persbericht van 24/06/2005